English | Polski

Letters

from Robert Tyrała

Wielki Piątek – dzień jedności Kościoła Chrystusowego

2009-04-10

Odważne wyznawanie wiary, za przykładem św. Pawła
Wielki Piątek – dzień jedności Kościoła Chrystusowego
VI list przed XXXV Międzynarodowym Kongresem w Sztokholmie
Kraków-Rzym, 10 kwietnia 2009

Dzisiaj, w ten szczególny dzień, gdy cały Kościół wstrzymuje oddech, gdy nie słychać dźwięku organów, w dzień Śmierci Jezusa Chrystusa na Krzyżu, ze szczególną miłością łączymy się z naszymi braćmi w wierze Kościoła Chrześcijańskiego. Ten dzień, w kontekście naszej ekumenicznej modlitwy w Sztokholmie, do której się przygotowujemy, niech stanie się naszym wielkim wołaniem: spraw Panie, abyśmy byli jedno (J 17, 21), niech nam nigdy nie braknie odwagi, w tym dialogu, do mężnego wyznawania wiary w Ciebie Prawdziwego i jedynego Boga! Spraw byśmy byli narzędziami Twojego pokoju! Wielki Piątek to jedyny dzień w roku, w którym Kościół katolicki nie sprawuje ofiary eucharystycznej. To dzień szczególnej ciszy! To dzień szczególnej refleksji i odnalezienia sensu życia każdej i każdego z nas. Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy kto w Niego wierzy nie zginął, ale miał życie wieczne (J 3, 16), aby On świat ZBAWIŁ. Wielki Piątek obchodzony jest również jako święto przez Kościoły i Wspólnoty Protestanckie. W dniu tym odbywają się uroczyste nabożeństwa, podczas których śpiewane są pieśni, czytane fragmenty z Pisma Świętego i wspominana jest męczeńska śmierć Chrystusa na krzyżu. Wielki Piątek jest najważniejszym świętem w pobożności ewangelickiej. Podczas liturgii wielkopiątkowej szczególne znaczenie ma spowiedź i liturgia komunijna, po kazaniu śpiewane są w dialogu z duchownym tzw. Improperia. Dla luteran Wielki Piątek jest kwintesencją tajemnicy życia i śmierci oraz kluczowej dla tego Kościoła teologii krzyża (theologia crucis), która rozważana jest zawsze w połączeniu z radosnym wydarzeniem Poranka Wielkanocnego. W tradycji Kościoła prawosławnego Wielki Piątek zajmuje szczególne miejsce w okresie Wielkiego Tygodnia. Według zasad Typikonu (księga zajmująca się sprawami porządkowymi w Cerkwi) dzień ten rozpoczyna się w czwartek wieczorem uroczystą jutrznią, podczas której czytanych jest 12 fragmentów z Ewangelii, wspominających wydarzenia od Wieczerzy Pańskiej, aż do pogrzebu Jezusa. Podczas tego nabożeństwa wierni, trzymając zapalone gromnice, stoją przed Ewangelią i Golgotą - wielkim krzyżem z przedstawieniem Ukrzyżowanego Chrystusa oraz Matki Bożej i Jana Ewangelisty po jego bokach. W Wielki Piątek nie odprawia się Liturgii świętej (eucharystycznej), gdyż jest to dzień, kiedy Bóg składa samego siebie w ofierze. Następnego dnia rano celebrowane są Godziny Królewskie (pryma, tercja, seksta, nona i typika) autorstwa św. Cyryla Aleksandryjskiego, podczas których w szczególny sposób wspominane są momenty ukrzyżowania i śmierci Chrystusa. Czytane są wtedy również fragmenty ze Starego Testamentu. W Wielki Piątek wieczorem, lub w nocy z piątku na sobotę, odprawiana jest też jutrznia wielkosobotnia, w czasie której odbywa się uroczysta procesja z płaszczennicą. Symbolizuje ona złożenie Chrystusa w grobie. Ten dzień – Męki i Śmierci Jezusa Chrystusa – jest więc dla wszystkich chrześcijan dniem wyjątkowym. Niech ten dzień będzie więc naszym szczególnym dniem modlitwy i postu całej naszej rodziny Pueri Cantores, właśnie w intencji jedności wszystkich chrześcijan. Ten dzień jest więc szczególnym dniem jedności, jest szczególnym dniem modlitwy o jedność. Wobec Chrystusa na Krzyżu, niczym są wszelkie różnice i do wszystkich nas odnosi się Jego Testament z Krzyża: Oto Matka Twoja, … Oto Syn Twój (J 19, 27). Ta modlitwa o jedność, ma też szczególny wymiar w tym czasie, ze względu na patrona roku, jest nim św. Paweł – apostoł narodów. Niech on też będzie dziś naszym szczególnym przewodnikiem i pośrednikiem w tej modlitwie o jedność wszystkich chrześcijan. Jako Szaweł przed nawróceniem niszczył Kościół, wchodząc do domów porywał mężczyzn i kobiety i wtrącał do więzienia – jak o tym czytamy w Dziejach Apostolskich (Dz 8,3). W podróży do Damaszku, której celem było dalsze prześladowanie uczniów Chrystusa, stanął przed nim Zmartwychwstały Pan, który przedstawił mu się słowami: Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz (Dz 9,5). Po tym wydarzeniu Szaweł uwierzył w Jezusa i został ochrzczony (Dz 9,18). Doświadczywszy łaski nawrócenia i apostolskiego powołania, odmienił swoje życie – z prześladowcy chrześcijan stał się gorliwym głosicielem Ewangelii i krzyża Chrystusowego, która głupstwem jest dla tych, co idą na zatracenie, mocą Bożą zaś dla nas, którzy dostępujemy zbawienia (1 Kor 1,18). Spotkanie ze Zmartwychwstałym było punktem zwrotnym w jego życiu. Konsekwencją tego spotkania stało się przyjęcie chrztu i daru Ducha Świętego we wspólnocie Kościoła. Otrzymane dary stały się duchową siłą, dzięki której Paweł natychmiast wyruszył, by głosić Dobrą Nowinę o Jezusie, jedynym Zbawicielu człowieka (por. Ga 1,15n.). Odpowiedział on bardzo odważnie na wezwanie Jezusa, skierowane do apostołów: idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu (Mk 16,15). I co więcej uważał, że doświadczeń tych nie może zatrzymać dla siebie, wyznawał: biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii (1 Kor 9,16). Nawrócenie stało się dla niego łaską, daną i zadaną dla innych, dla wspólnoty Kościoła. Wiedział, że kto się nawrócił, powinien dzielić się otrzymanym darem nowego życia z innymi. I Paweł głosił, że Ukrzyżowany i Zmartwychwstały Jezus jest Panem (por. Rz 10,9). Paweł głosił sens Krzyża, ale naucza także dziś, że Panem jest Jezus. W Wielki Piątek, podczas Liturgii Męki Pańskiej, my to właśnie wyznajemy. Wielbimy Krzyż Twój Panie Jezus, wyznajemy Twoje święte zmartwychwstanie, bo przez drzewo krzyża przyszła radość dla całego świata (Liturgia Godzin). Niech więc nasza dzisiejsza modlitwa, będzie także głoszeniem, również poprzez muzykę, że Jezus jest Panem, że my w niego głęboko wierzymy! Jesteśmy posłani, by te prawdy przekazać także innym. Nie zatrzymujemy tej łaski dla siebie. Ona uzdalnia nas do świadectwa. Stajemy się mocni, jesteśmy gotowi do dialogu miłości, także ekumenicznego, poprzez siłę ducha danego nam. Nie zmarnujmy tej szansy dziś nam danej przez Boga. On przechodzi pośród nas ze swoją łaską. Dotykamy Jego wielkiej miłości, po raz kolejny w naszym życiu. Prośmy więc usilnie, błagajmy na kolanach: spraw Panie, abyśmy byli jedno ….

ks. dr Robert Tyrała
Asystent Kościelny Międzynarodowej Federacji Pueri Cantores

Back to all letters